صبور صهيب

امتداد سبز

خورشید با طلوع تو بیدار میشود

از هرم خنده های تو  سرشار میشود

خوابی  که از بهار صدای تو بشگفد

دراحتفال  حنجره گلزار  میشود

مفهوم باز و بسته-تقدیر نسترن

در امتداد سبز تو تکرار میشود

دست ظریف لطف تو ای ابتهاج محض

در فصل حذف عاطفه گیتار  میشود

شامی که در حریم تغزل قدم نهی

تلواسه های آیینه  دیدار  میشود

دیروز عشق با سفر رنگ ، رنگ شد

امروز با سلام تو اظهار میشود

از میلاد آیدا نازنینم چند روزی  نمیگذشت که شاعروطنز پرداز ورجوند خورجین غم مرا با  غزل زیبا مورد تفقد و نوازش قرار داد . چندی پیش غزلوراه زیر را  بدین مناسبت  نبشتم که   ضمن غزل خورجین غم عزیز  خدمت دوستان پیشکش  میشود

             خورجین غم    :        

             این مهر پاک در جگرت قند می زند         

             دنیا چو کودکیست که لبخند می زند

            حس پدر شدن چقدر بی تکلف است

              هر لحظه دل به خاطر دلبند می زند

             ذهنت ترا به منطق آینده های او...

             پیوسته با فلاخن صد پند می زند

             تا در غرور تشنه ی خود می شوی پدر

           وزنت به دل چو کوه دماوند می زند

             ناگه تمام قله ات از اوج می فتد

             افتاده گی ترا به خدا بند می زند

            روزی که در جوانی او پیر می شوی

           بر چشم خسته سرمه ی ترفند می زند

صبور صهیب:

تمام  تار تنم  تن  تن  ترنم  شد

دوباره آیینه در طعم خاطرم گم شد

دوباره خط میان گلو و گریه شدم

و کوچه باغ دلم پر ز حس گندم شد

و سمت ساده گیلاس های دهکده ام

بسوی باغچه های بهشت هفتم شد

دوباره خانه ام از حجم شاپرک پر گشت

نصیب و قسمت من  حضرت  تبسم شد

چندی پیش شاعر عزیز و دوست نازنینم هارون راعون مرا   باشعر زیبایی مدیون تفقد و مهربانی اش ساخت.این غزل واره تقدیم اش باد ! 
  

                پیغامبر  تبسم

بگذار با  سپیده  صدایت  کند   صبور

با شکوه و شکوه تو تا دور  دور  دور

بگذار تا دوباره زند پرسه رشک ماه

در لایه های مخملی  سجده  و  سرور

حالا  که  باز  پنجره یی  باز   میشود

عطر تنت ز باغ   ازل   میکند   عبور

ای  آنکه  خواب   آینه  تصویر میکنی

در ارتفاع سبزترین   ساحت     غرور

وقتی  تمام حس   شفق خسته  میشود

پیغمبر تبسم   تو    میکند     ظهور

حقحق

اگرازمزرعه لطف تو  گندم  چیدم

                                     حقم بود

 یاکه ازآبی چشمت غزلی دزدیدم

                                     حقم بود

 تو اگر پنجره پوزش وپدرود شدی

                                    حقت بود

 من به بیهوده گی خویش اگرخندیدم

                                     حقم بود

درفاصله پدرود و پاییز

انگیزه ی نیست  

برای مکیدن زنده گی                     

تمامی بهانه ها خشکیده اند   

در زهدان ثانیه ها

حتی دیدن دوش خون دررگهایم  

خسته ام 

         خسته ام                 

ازین همه پاییدن درفاصله پدرود و پاییز

                          تو

پشت کلکینچه لبخند توتصویرخداست

وحضورت تپش سبزترین ثانیه هاست

گرچه دیریست که ازحنجره هانیست اثر

قامت تست که فرهنگ صداپابرجاست

*

نماز سرخ شقایق

*

وقتی که اوج حادثه را باز پر زدیم

بر  بارگاه  خفت  دیرینه  در زدیم

چون عاکفان خانقه ی زرد زیستن

در پیشگاه آهن و عصیان به سر زدیم

ما را به گوشمالی مه نیز حاجت ست

نا دیده شام    درب شفق را اگر زدیم

 آخر نماز سرخ شقایق فریضه ماند

 تا  آستین   همت   پارینه   بر زدیم

حتی ز سنگ   نام صبوری ربوده شد

وقتی درین تعفن مرسوم سر زدیم

            پاسخ

من با آرزو های کوچک زیسته ام

وچشمان مرتعشم

                 باگدایی لبخند عادت کرده اند

چگونه فراموش کنم؟!

تمام حجم زندگی ام

درمصراع ساده  مرسل خلاصه میشود

سمت آینه و آب

*

آن سوژه ی که حجم قفس باز گفته بود

آهنگ ناتوانی ما را شنفته بود

آنجا که سمت آینه و آب می نمود

یک ناشنیده مرد چرایی نگفته بود

گاهی که می چکید غرور از حریم باد

خون آبه ی زمشهد در خویش خفته بود

این گونه هم نبود همین قصه  از   ازل

رنگین کمان٬ بنفشه ی، یاسی، شگفته بود

*

اینک صدای زرد  مرا شانه می زند

موسیقیی که در گل گندم نهفته بود

*

*

*

                        حسرت

*

  وقتی که قریه را

            معصومیت ستاره گان آراستند

                     تو در ناتوانی ام هبوط می کردی

  و من چه بی خبر

                 طراوت کاذب را

                     به برکه ی خونین شهر

                                             وام می دادم

*

*

*